[1] verba Ecclesiastes filii David regis Hierusalem [2] vanitas vanitatum dixit Ecclesiastes vanitas vanitatum omnia vanitas [3] quid habet amplius homo de universo labore suo quod laborat sub sole [4] generatio praeterit et generatio advenit terra vero in aeternum stat [5] oritur sol et occidit et ad locum suum revertitur ibique renascens

[6] gyrat per meridiem et flectitur ad aquilonem lustrans universa circuitu pergit spiritus et in circulos suos regreditur [7] omnia flumina intrant mare et mare non redundat ad locum unde exeunt flumina revertuntur ut iterum fluant [8] cunctae res difficiles non potest eas homo explicare sermone non saturatur oculus visu nec auris impletur auditu [9] quid est quod fuit ipsum quod futurum est quid est quod factum est ipsum quod fiendum est [10] nihil sub sole novum nec valet quisquam dicere ecce hoc recens est iam enim praecessit in saeculis quae fuerunt ante nos

[11] non est priorum memoria sed nec eorum quidem quae postea futura sunt erit recordatio apud eos qui futuri sunt in novissimo [12] ego Ecclesiastes fui rex Israhel in Hierusalem [13] et proposui in animo meo quaerere et investigare sapienter de omnibus quae fiunt sub sole hanc occupationem pessimam dedit Deus filiis hominum ut occuparentur in ea [14] vidi quae fiunt cuncta sub sole et ecce universa vanitas et adflictio spiritus [15] perversi difficile corriguntur et stultorum infinitus est numerus

[16] locutus sum in corde meo dicens ecce magnus effectus sum et praecessi sapientia omnes qui fuerunt ante me in Hierusalem et mens mea contemplata est multa sapienter et didicit [17] dedique cor meum ut scirem prudentiam atque doctrinam erroresque et stultitiam et agnovi quod in his quoque esset labor et adflictio spiritus [18] eo quod in multa sapientia multa sit indignatio et qui addit scientiam addat et laborem