Job shews the wonderful change of his temporal estate, from welfare to great calamity.

[1] Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei: [2] quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni: [3] egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria. [4] Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum: [5] qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant:

[6] in desertis habitabant torrentium, et in cavernis terrae, vel super glaream: [7] qui inter hujuscemodi laetabantur, et esse sub sentibus delicias computabant: [8] filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes. [9] Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium. [10] Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.

[11] Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum. [12] Ad dexteram orientis calamitates meae illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis. [13] Dissipaverunt itinera mea: insidiati sunt mihi, et praevaluerunt, et non fuit qui ferret auxilium. [14] Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt. [15] Redactus sum in nihilum; abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea.

[16] Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis. [17] Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt. [18] In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicae succinxerunt me. [19] Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillae et cineri. [20] Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me.

[21] Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuae adversaris mihi. [22] Elevasti me, et quasi super ventum ponens elisisti me valide. [23] Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi. [24] Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis. [25] Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi.

[26] Expectabam bona, et venerunt mihi mala: praestolabar lucem, et eruperunt tenebrae. [27] Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: praevenerunt me dies afflictionis. [28] Moerens incedebam, sine furore, consurgens, in turba clamabam. [29] Frater fui draconum, et socius struthionum. [30] Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt prae caumate.

[31] Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium.