The parable of the young lions, and of the vineyard that is wasted.

[1] Et tu assume planctum super principes Israel: [2] et dices: Quare mater tua leaena inter leones cubavit? in medio leunculorum enutrivit catulos suos? [3] Et eduxit unum de leunculis suis, et leo factus est: et didicit capere praedam, hominemque comedere. [4] Et audierunt de eo gentes: et non absque vulneribus suis ceperunt eum, et adduxerunt eum in catenis in terram Aegypti. [5] Quae cum vidisset quoniam infirmata est, et periit exspectatio ejus, tulit unum de leunculis suis; leonem constituit eum.

[6] Qui incedebat inter leones, et factus est leo: et didicit praedam capere, et homines devorare: [7] didicit viduas facere, et civitates earum in desertum adducere: et desolata est terra et plenitudo ejus a voce rugitus illius. [8] Et convenerunt adversus eum gentes undique de provinciis, et expanderunt super eum rete suum: in vulneribus earum captus est, [9] et miserunt eum in caveam: in catenis adduxerunt eum ad regem Babylonis, miseruntque eum in carcerem, ne audiretur vox ejus ultra super montes Israel. [10] Mater tua quasi vinea in sanguine tuo super aquam plantata est: fructus ejus et frondes ejus creverunt ex aquis multis.

[11] Et factae sunt ei virgae solidae in sceptra dominantium, et exaltata est statura ejus inter frondes, et vidit altitudinem suam in multitudine palmitum suorum. [12] Et evulsa est in ira, in terramque projecta, et ventus urens siccavit fructum ejus: marcuerunt et arefactae sunt virgae roboris ejus: ignis comedit eam. [13] Et nunc transplantata est in desertum, in terra invia et sitienti. [14] Et egressus est ignis de virga ramorum ejus, qui fructum ejus comedit: et non fuit in ea virga fortis, sceptrum dominantium. Planctus est, et erit in planctum.