[1] respondens autem Sophar Naamathites dixit [2] numquid qui multa loquitur non et audiet aut vir verbosus iustificabitur [3] tibi soli tacebunt homines et cum ceteros inriseris a nullo confutaberis [4] dixisti enim purus est sermo meus et mundus sum in conspectu tuo [5] atque utinam Deus loqueretur tecum et aperiret labia sua tibi

[6] ut ostenderet tibi secreta sapientiae et quod multiplex esset lex eius et intellegeres quod multo minora exigaris a Deo quam meretur iniquitas tua [7] forsitan vestigia Dei conprehendes et usque ad perfectum Omnipotentem repperies [8] excelsior caelo est et quid facies profundior inferno et unde cognosces [9] longior terrae mensura eius et latior mari [10] si subverterit omnia vel in unum coartaverit quis contradicet ei

[11] ipse enim novit hominum vanitatem et videns iniquitatem nonne considerat [12] vir vanus in superbiam erigitur et tamquam pullum onagri se liberum natum putat [13] tu autem firmasti cor tuum et expandisti ad eum manus tuas [14] si iniquitatem quod est in manu tua abstuleris a te et non manserit in tabernaculo tuo iniustitia [15] tum levare poteris faciem tuam absque macula et eris stabilis et non timebis

[16] miseriae quoque oblivisceris et quasi aquarum quae praeterierint recordaberis [17] et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam et cum te consumptum putaveris orieris ut lucifer [18] et habebis fiduciam proposita tibi spe et defossus securus dormies [19] requiesces et non erit qui te exterreat et deprecabuntur faciem tuam plurimi [20] oculi autem impiorum deficient et effugium peribit ab eis et spes eorum abominatio animae